تواضع ســــر رفعـــت افـــرازدت           تکبـــــر به خاک اندر اندازدت

درون همه انسانها گوهری به نام آدمیت نهفته است ولی میزان بهره آدمها از این گوهر گرانبها با توجه به شخصیت وخصوصیاتشان فرق می کند. انسانهای بزرگ کسانی هستند که دفتر زندگی شان مملوء از یادگاریهای زیبایی است که بر لوح زندگی خویش حک کرده اند چنان که با توجه به مدت عمرشان حیرت انگیز به نظر رسد. اگر با نگاهی عمیق دفتر زندگی اینگونه افراد را ورق بزنیم حتما خواهیم دید یکی از بارزترین خصوصیاتی که داشته اند تواضع وفروتنی است .بسیار شندیده ایم هر چه درختی پر بارتر باشد شاخه هایش افتاده تر است وتواضع جواهر ارزشمندی است که اگر در ساختمان وجودی فردی رشد یابد نه تنها به او موجودیتی دلپذیر می بخشد بلکه پلی برای رسیدن به دروازه های موفقیت نیز می شود ودر نقطه مقابل غرور افت بزرگی است که ریشه های رشد را می خشکاند .چه بسیار اتفاق می افتد که آدمها به خاطر غرور بی جا از آموختن باز مانده اند وتوانایی های بالقوه وجودشان هرگز به فعلیت مطلوب نرسیده است .بزرگان دین در مورد تواضع توصیه های فراوانی داشته اند واین موضوع در لابه لای اندیشه همه انسانهای اندیشمند جایگاه خاصی دارد و« ندانستن عیب نیست ونپرسیدن عیب است» ضرب المثلی است که اهمیت سوال کردن وکشف حقیقت را برملا می سازد وشاید به گونه ای غیر مستقیم در پی بیان این حرف است که هیچ گاه به خاطر غرور وتکبر نابه جا از پرسیدن اجتناب نباید کرد .هیچ انسانی هر گز کامل نیست بلکه کمال مطلق فقط خود خداست .وچه زیباست هنگامی که انسان با تمامی داشته ها ونداشته هایش سر تواضع بر آستان حضرت دوست فرود آورد واظهار کوچکی وبندگی می کند:

ستایش فقط مخصوص اوست که بزرگی وکمال در انحصار اوست.

او که انسان را از خاک آفرید واز روح خویش بر او دمید وراه رسیدن به بهترین ها را به رویش گشود.

خدایا مرا به نور آسمانیت متبرک گردان تا قطره وجودم لیاقت پیوستن به دریای بیکرانه لطفت را بیابد!